Bloog Wirtualna Polska
Są 1 269 942 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS

art.212 par. 2 kk

czwartek, 25 października 2012 20:25

  

 

Ze smutkiem stwierdzam,że mój apel do lokalnego środowiska dziennikarskiego o pilną naukę czytania, w czym pomocny wydaje się być niezastąpiony elementarz Falskiego, nie spotkał się ze zrozumieniem.Skoro zatem nie elementarz, to może kodeks karny ?!

 

 

* * *


Do

Sądu Rejonowego w Toruniu

VIII Wydział Karny

ul. Fosa Staromiejska 12/14

87-100 Toruń

 

 

Prywatny akt oskarżenia

przeciwko Ryszardowi Warcie (Warta) o czyn z art. 212 § 2 k.k.

 

            W imieniu mojego Mandanta Andrzeja Szmaka, pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej w załączeniu, na podstawie art. 212 § 4 k.k. i art. 487 k.k.

 

oskarżam:

Ryszarda Wartę,

(adres dla doręczeń: Redakcja „Nowości Dziennik Toruński”, ul. Podmurna 31, 87-100 Toruń)

 

o to, że:

 

w treści artykułu prasowego z dnia 28 września 2012 r. pod tytułem „Znów coś kręcą” zamieszczonego w gazecie „Nowości Dziennik Toruński”, a więc za pomocą środków masowego komunikowania, poprzez użycie zwrotu: „(...) A swoją drogą sytuacja, w której urzędnik na miejskiej posadzie w ramach swoich obowiązków przygotowuje miejską imprezę, a potem nie tylko bierze za to ekstrapieniądze w ramach honorarium, ale jeszcze zastrzega dla siebie jej nazwę – wszystko to jest kuriozum wartym osobnego patentu, bo jeszcze znajdą się naśladowcy.”

pomówił Andrzeja Szmaka o nieuprawnione czerpanie korzyści majątkowych z tytułu wykonywania zadań, które powinny być realizowane w ramach obowiązków pracowniczych, co mogło narazić go na utratę zaufania potrzebnego dla zajmowanego przez oskarżyciela prywatnego stanowiska dyrektora Biura Toruńskiego Centrum Miasta, tj. o czyn z art. 212 § 2 k.k.

 

Na podstawie art. 6 § 2 k.k. w zw. z art. 24 § 1 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.p.k. sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny.

 

UZASADNIENIE

 

Oskarżyciel prywatny jest zatrudniony w Urzędzie Miasta Torunia na stanowisku dyrektora Biura Toruńskiego Centrum Miasta.

                - dowód: - pismo Prezydenta Miasta Torunia z dnia 30 września 2008 r.

 

             W treści artykułu z dnia 28 września 2012 r. oskarżony zarzucił Andrzejowi Szmakowi, że choć przygotowywał on Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej w ramach swoich obowiązków pracowniczych, to otrzymał za powyższe dodatkowe, nienależne mu honorarium.

Powyższe twierdzenie jest w całości nieprawdziwe. Oskarżyciel prywatny organizując Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej wykonywał czynności związane z funkcją dyrektora festiwalu poza godzinami pracy w oparciu o umowę – zlecenie z dnia 12 kwietnia 2012 r. zawartą z Toruńską Agendą Kulturalną. Co istotne z treści zarządzenia nr 76 Prezydenta Miasta Torunia z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie ustalenia wewnętrznej struktury organizacyjnej i szczegółowego zakresu działania Biura Toruńskiego Centrum Miasta (wraz z zarządzeniem nr 26 Prezydenta Miasta Torunia z dnia 30 stycznia 2012 r. zmieniające powyższe zarządzenie) wynika, że do zakresu działania Biura, którego oskarżyciel prywatny jest dyrektorem, nie należy organizacja imprezy kulturalnej, jaką jest Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej. Podane powyżej informacje są ogólnie dostępne, a oskarżony mógł je w każdej chwili zweryfikować. Ponadto dnia 7 września 2012 r. gazeta „Nowości Dziennik Toruński”, której dziennikarzem jest oskarżony, zamieściła odpowiedź głównego specjalisty ds. kontaktów z mediami Urzędu Miasta Torunia Magdaleny Krzyżanowskiej zawierającą szczegółowe wyjaśnienia w przedmiocie organizacji festiwalu przez oskarżyciela prywatnego. Z powyższego jasno i bezsprzecznie wynika, iż oskarżony wiedział, że Andrzej Szmak nie kierował organizacją Festiwalu Piosenki i Ballady Filmowej w ramach swoich obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska dyrektora Biura Toruńskiego Centrum Miasta. Pomimo tego, z premedytacją pomówił go o nieuprawnione czerpanie korzyści majątkowych z tytułu wykonywania zadań, które powinny być realizowane w ramach obowiązków pracowniczych.

- dowód: - artykuł „Znów coś kręcą”, „Nowości Dziennik Toruński”, 28 września 2012 r.,

  - umowa – zlecenie o nr UZ/1162/15/2012 z dnia 12 kwietnia 2012 r.,

  - zarządzenie Prezydenta Miasta Torunia z dnia 11 marca 2011 r.,

 - odpowiedź głównego specjalisty ds. kontaktów z mediami Urzędu Miasta Torunia         Magdaleny Krzyżanowskiej zamieszczona w gazecie „Nowości Dziennik Toruński”, 7          września 2012 r.    („Festiwal po godzinach pracy”),

                                - zeznania oskarżyciela prywatnego.

 

Zgodnie z treścią przepisu artykułu 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe dziennikarz jest obowiązany zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich źródło. W niniejszej sprawie oskarżony w sposób oczywisty nie dochował ciążących na nim obowiązków wynikających z cytowanego powyżej przepisu, a co istotne nadużył wykonywanego zawodu dziennikarza.

            Powyższe nieprawdziwe twierdzenia oskarżonego mogły w oczywisty sposób poniżyć Andrzeja Szmaka w oczach opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla zajmowanego przez oskarżyciela prywatnego stanowiska dyrektora Biura Toruńskiego Centrum Miasta.

Czytelnik artykułu prasowego z dnia 28 września 2012 r. pod tytułem „Znów coś kręcą” mógł bowiem dojść do wniosku, że oskarżyciel prywatny pobierał nieprzysługujące mu wynagrodzenie za pracę, którą powinien wykonywać w ramach obowiązków pracowniczych. Tym samym działał w kolizji z obowiązującymi przepisami prawa pracy i regulaminem Urzędu Miasta Torunia, a zatem postępował w sposób co najmniej nieetyczny i wysoce naganny. Oskarżony działał z pełną świadomością kłamliwości stawianych oskarżycielowi prywatnemu zarzutów i z premedytacją dążył w swej publikacji do podważenia zaufania oskarżyciela prywatnego w oczach opinii publicznej, co w konsekwencji mogło doprowadzić do narażenia dobrego imienia Andrzeja Szmaka jako urzędnika samorządowego, a przynajmniej stworzyło takie zagrożenie.

            Sąd Najwyższy w treści postanowienia z dnia 10 grudnia 2003 r. jednoznacznie wskazał, że „dziennikarz ma obowiązek działania zgodnie z etyką zawodową i zasadami współżycia społecznego, w granicach określonych przepisami prawa (art. 10 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe). Przepis ten wyraźnie określa granice zadań, praw i obowiązków dziennikarzy. Odsyłając w zakresie obowiązków dziennikarskich do norm etycznych ustawodawca, jak wielokrotnie podkreślano w doktrynie, ma na myśli nie tylko kodeksy etyczne rozmaitych stowarzyszeń dziennikarskich, bądź wewnętrzne kodeksy redakcji i stacji nadawczych, lecz także całą gamę norm etycznych, które nie zostały objęte zbiorami etyki normatywnej (kodeksów etycznych) oraz wskazania zawarte w międzynarodowych zasadach etyki dziennikarskiej, m.in. w: Deklaracji Meksykańskiej z 1980 r., Deklaracji Paryskiej z 1985 r. oraz uchwalonej w dniu 1 lipca 1993 r. Deklaracji 1003 Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W tym ostatnim akcie stwierdzono wyraźnie i jednoznacznie, że przekazywanie informacji powinno być oparte na prawdzie, poparte stosowną weryfikacją oraz udokumentowaniem zebranych materiałów, bezstronnością przekazu zarówno w prezentacji, opisie, jak i narracji. W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo prasowe, będącego de facto uzupełnieniem omawianego powyżej art. 10, dziennikarz jest zobowiązany zachować szczególną staranność oraz rzetelność przy zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność uzyskanych wiadomości z prawdą lub podać ich źródło. Ma on także chronić dobra osobiste innych osób (art. 12 ust. 1 pkt 2 pr. pr.). Tak więc dziennikarz ma dochować nie tylko "rzetelności i należytej staranności", ale także sprawdzić zgodność uzyskanych wiadomości z prawdą lub podać ich źródło oraz zachować szczególną, a nie jedynie należytą staranność(V KK 195/03).”

            Należy równocześnie wskazać, iż w niniejszej sprawie nie występują formułowane w art. 213 k.k. warunki wyłączenia bezprawności zarzutów formalnie wypełniających znamiona przestępstwa zniesławienia. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 213 § 1 k.k. nie ma przestępstwa, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy, tzn. w swej istocie zgodny z rzeczywistością. Nie wystarczy więc przekonanie sprawcy o prawdziwości zarzutu, gdyż bezprawność pomówienia uchyla tylko obiektywna prawdziwość stawianych zarzutów. Regulacja ta ma stanowić tamę przed kłamliwymi zarzutami formułowanymi przez osoby, które następnie twierdzą, iż były przekonane o ich prawdziwości. Nieprawdziwość zarzutu uniemożliwia wyłączenia przestępności czynu, tym bardziej wówczas, gdy stawiający zarzut o tym wiedział (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2004 r.,V KK 70/04, OSNKW 2004, nr 9, poz. 86). Nakłada to na stawiających zarzuty poważne ograniczenia, co wiąże się z dążeniem ustawodawcy do wzmocnienia ochrony dobrego imienia osób i instytucji przed bezpodstawnymi zarzutami.

            Należy przyjąć za właściwe stanowisko doktryny, iż ciężar dowodu prawdy i dobrej wiary spoczywa na oskarżonym.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, oskarżyciel prywatny stoi na stanowisku, że czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa zniesławienia stypizowanego w art. 212 § 2 k.k.

Prywatny akt oskarżenia
przeciwko Ryszardowi Warcie (Warta) o czyn z art. 212 § 2 k.k.

W imieniu mojego Mandanta Andrzeja Szmaka, pełnomocnictwo wraz z dowodem

uiszczenia opłaty skarbowej w załączeniu, na podstawie art. 212 § 4 k.k. i art. 487 k.k.

(adres dla doręczeń: Redakcja „Nowości Dziennik Toruński”, ul. Podmurna 31, 87-100

w treści artykułu prasowego z dnia 28 września 2012 r. pod tytułem „Znów coś kręcą”

zamieszczonego w gazecie „Nowości Dziennik Toruński”, a więc za pomocą środków

masowego komunikowania, poprzez użycie zwrotu: „(...) A swoją drogą sytuacja, w której

urzędnik na miejskiej posadzie w ramach swoich obowiązków przygotowuje miejską imprezę,

a potem nie tylko bierze za to ekstrapieniądze w ramach honorarium, ale jeszcze zastrzega

dla siebie jej nazwę – wszystko to jest kuriozum wartym osobnego patentu, bo jeszcze znajdą

pomówił Andrzeja Szmaka o nieuprawnione czerpanie korzyści majątkowych z tytułu

wykonywania zadań, które powinny być realizowane w ramach obowiązków pracowniczych,

co mogło narazić go na utratę zaufania potrzebnego dla zajmowanego przez oskarżyciela

prywatnego stanowiska dyrektora Biura Toruńskiego Centrum Miasta, tj. o czyn z art. 212 § 2

Na podstawie art. 6 § 2 k.k. w zw. z art. 24 § 1 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.p.k. sprawa

podlega rozpoznaniu przez Sąd Rejonowy w Toruniu VIII Wydział Karny.

UZASADNIENIE

Oskarżyciel prywatny jest zatrudniony w Urzędzie Miasta Torunia na stanowisku

dyrektora Biura Toruńskiego Centrum Miasta.

- dowód: - pismo Prezydenta Miasta Torunia z dnia 30 września 2008 r.

W treści artykułu z dnia 28 września 2012 r. oskarżony zarzucił Andrzejowi

Szmakowi, że choć przygotowywał on Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej w ramach

swoich obowiązków pracowniczych, to otrzymał za powyższe dodatkowe, nienależne mu

Powyższe twierdzenie jest w całości nieprawdziwe. Oskarżyciel prywatny organizując

Festiwal Piosenki i Ballady Filmowej wykonywał czynności związane z funkcją dyrektora

festiwalu poza godzinami pracy w oparciu o umowę – zlecenie z dnia 12 kwietnia 2012 r.

zawartą z Toruńską Agendą Kulturalną. Co istotne z treści zarządzenia nr 76 Prezydenta

Miasta Torunia z dnia 11 marca 2011 r. w sprawie ustalenia wewnętrznej struktury

organizacyjnej i szczegółowego zakresu działania Biura Toruńskiego Centrum Miasta (wraz

z zarządzeniem nr 26 Prezydenta Miasta Torunia z dnia 30 stycznia 2012 r. zmieniające

powyższe zarządzenie) wynika, że do zakresu działania Biura, którego oskarżyciel prywatny

jest dyrektorem, nie należy organizacja imprezy kulturalnej, jaką jest Festiwal Piosenki i

Ballady Filmowej. Podane powyżej informacje są ogólnie dostępne, a oskarżony mógł je w

każdej chwili zweryfikować. Ponadto dnia 7 września 2012 r. gazeta „Nowości Dziennik

Toruński”, której dziennikarzem jest oskarżony, zamieściła odpowiedź głównego specjalisty

ds. kontaktów z mediami Urzędu Miasta Torunia Magdaleny Krzyżanowskiej zawierającą

szczegółowe wyjaśnienia w przedmiocie organizacji festiwalu przez oskarżyciela prywatnego.

Z powyższego jasno i bezsprzecznie wynika, iż oskarżony wiedział, że Andrzej Szmak nie

kierował organizacją Festiwalu Piosenki i Ballady Filmowej w ramach swoich obowiązków

wynikających z zajmowanego stanowiska dyrektora Biura Toruńskiego Centrum Miasta.

Pomimo tego, z premedytacją pomówił go o nieuprawnione czerpanie korzyści majątkowych

z tytułu wykonywania zadań, które powinny być realizowane w ramach obowiązków

- dowód: - artykuł „Znów coś kręcą”, „Nowości Dziennik Toruński”, 28 września 2012 r.,

- umowa – zlecenie o nr UZ/1162/15/2012 z dnia 12 kwietnia 2012 r.,

- zarządzenie Prezydenta Miasta Torunia z dnia 11 marca 2011 r.,

- odpowiedź głównego specjalisty ds. kontaktów z mediami Urzędu Miasta Torunia

Magdaleny Krzyżanowskiej zamieszczona w gazecie „Nowości Dziennik Toruński”, 7 września 2012

(„Festiwal po godzinach pracy”),

- zeznania oskarżyciela prywatnego.

Zgodnie z treścią przepisu artykułu 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku

Prawo prasowe dziennikarz jest obowiązany zachować szczególną staranność i rzetelność

przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność z

prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich źródło. W niniejszej sprawie oskarżony w

sposób oczywisty nie dochował ciążących na nim obowiązków wynikających z cytowanego

powyżej przepisu, a co istotne nadużył wykonywanego zawodu dziennikarza.

Powyższe nieprawdziwe twierdzenia oskarżonego mogły w oczywisty sposób poniżyć

Andrzeja Szmaka w oczach opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla

zajmowanego przez oskarżyciela prywatnego stanowiska dyrektora Biura Toruńskiego

Czytelnik artykułu prasowego z dnia 28 września 2012 r. pod tytułem „Znów coś

kręcą” mógł bowiem dojść do wniosku, że oskarżyciel prywatny pobierał nieprzysługujące

mu wynagrodzenie za pracę, którą powinien wykonywać w ramach obowiązków

pracowniczych. Tym samym działał w kolizji z obowiązującymi przepisami prawa pracy i

regulaminem Urzędu Miasta Torunia, a zatem postępował w sposób co najmniej nieetyczny

i wysoce naganny. Oskarżony działał z pełną świadomością kłamliwości stawianych

oskarżycielowi prywatnemu zarzutów i z premedytacją dążył w swej publikacji do

podważenia zaufania oskarżyciela prywatnego w oczach opinii publicznej, co w konsekwencji

mogło doprowadzić do narażenia dobrego imienia Andrzeja Szmaka jako urzędnika

samorządowego, a przynajmniej stworzyło takie zagrożenie.

Sąd Najwyższy w treści postanowienia z dnia 10 grudnia 2003 r. jednoznacznie

wskazał, że „dziennikarz ma obowiązek działania zgodnie z etyką zawodową i zasadami

współżycia społecznego, w granicach określonych przepisami prawa (art. 10 ustawy z dnia 26

stycznia 1984 r. - Prawo prasowe). Przepis ten wyraźnie określa granice zadań, praw i

obowiązków dziennikarzy. Odsyłając w zakresie obowiązków dziennikarskich do norm

etycznych ustawodawca, jak wielokrotnie podkreślano w doktrynie, ma na myśli nie tylko

kodeksy etyczne rozmaitych stowarzyszeń dziennikarskich, bądź wewnętrzne kodeksy

redakcji i stacji nadawczych, lecz także całą gamę norm etycznych, które nie zostały objęte

(kodeksów

międzynarodowych zasadach etyki dziennikarskiej, m.in. w: Deklaracji Meksykańskiej z

1980 r., Deklaracji Paryskiej z 1985 r. oraz uchwalonej w dniu 1 lipca 1993 r. Deklaracji

1003 Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W tym ostatnim akcie stwierdzono

wyraźnie i jednoznacznie, że przekazywanie informacji powinno być oparte na prawdzie,

oraz

bezstronnością przekazu zarówno w prezentacji, opisie, jak i narracji. W myśl art. 12 ust. 1

pkt 1 ustawy - Prawo prasowe, będącego de facto uzupełnieniem omawianego powyżej art.

10, dziennikarz jest zobowiązany zachować szczególną staranność oraz rzetelność przy

zbieraniu i wykorzystywaniu materiałów prasowych, zwłaszcza sprawdzić zgodność

uzyskanych wiadomości z prawdą lub podać ich źródło. Ma on także chronić dobra osobiste

innych osób (art. 12 ust. 1 pkt 2 pr. pr.). Tak więc dziennikarz ma dochować nie

tylko "rzetelności i należytej staranności", ale także sprawdzić zgodność uzyskanych

wiadomości z prawdą lub podać ich źródło oraz zachować szczególną, a nie jedynie należytą

Należy równocześnie wskazać, iż w niniejszej sprawie nie występują formułowane w

art. 213 k.k. warunki wyłączenia bezprawności zarzutów formalnie wypełniających znamiona

przestępstwa zniesławienia. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 213 § 1 k.k. nie ma

przestępstwa, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy, tzn. w swej istocie

zgodny z rzeczywistością. Nie wystarczy więc przekonanie sprawcy o prawdziwości zarzutu,

gdyż bezprawność pomówienia uchyla tylko obiektywna prawdziwość stawianych zarzutów.

Regulacja ta ma stanowić tamę przed kłamliwymi zarzutami formułowanymi przez osoby,

które następnie twierdzą, iż były przekonane o ich prawdziwości. Nieprawdziwość zarzutu

uniemożliwia wyłączenia przestępności czynu, tym bardziej wówczas, gdy stawiający zarzut

o tym wiedział (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2004 r.,V KK 70/

04, OSNKW 2004, nr 9, poz. 86). Nakłada to na stawiających zarzuty poważne ograniczenia,

co wiąże się z dążeniem ustawodawcy do wzmocnienia ochrony dobrego imienia osób i

instytucji przed bezpodstawnymi zarzutami.

Należy przyjąć za właściwe stanowisko doktryny, iż ciężar dowodu prawdy i dobrej

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny, oskarżyciel prywatny stoi na stanowisku,

że czyn oskarżonego wyczerpuje znamiona przestępstwa zniesławienia stypizowanego w art.

Oskarżyciel prywatny uiszcza opłatę w kwocie 300,00 zł tytułem zryczałtowanej równowartości

wydatków w sprawach z oskarżenia prywatnego na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 maja 2003 r. w sprawie wysokości równowartości wydatków w sprawach z

W załączeniu:
1. odpis aktu oskarżenia,
2. pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej,
3. dowody w kolejności, jak w akcie oskarżenia,
4. dowód uiszczenia opłaty w kwocie 300,00 zł.

oceń
10
5

sobota, 21 października 2017

Licznik odwiedzin:  180 425  

Kalendarz

« październik »
pn wt śr cz pt sb nd
01020304050607
08091011121314
15161718192021
22232425262728
293031    

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

O moim bloogu

Komentarz do aktualnych wydarzeń społecznych, politycznych i obyczajowych w kraju, regionie, mieście, zagrodzie.

O mnie

Andrzej Szmak - absolwent wydziału prawa UMK w czasach wczesnego Gierka, zbrojarz-betoniarz (Ramdi- Irak),dziennikarz (ITD, Przegląd Tygodniowy, Wprost, Przegląd Sportowy, Polskie Radio, Polska Kronika Filmowa,dyrektor programowy TVP w Bydgoszczy za kadencji Brunatnego Roberta), urzędnik XVIII rangi, dyrektor Biura Toruńskiego Centrum Miasta.W poprzednim wcieleniu - Andreas Schmack, burgrabia i prezydent Chełmna (dawniej Culm) w latach 1676-92.
Medali wojennych brak, ważne odznaczenia ministerialne:"zasłużony dla kultury polskiej".
http://twitter.com/aszmak

Statystyki

Odwiedziny: 180425

Więcej w serwisach WP

Wiadomości

Bloog.pl