Andrzej Szmak - dziennik pisany o świcie

Witam,

Nie doczekałam się odpowiedzi od Pana  ( Redaktora )Tomaszka B. na mojego maila z dnia 12.10.2009.Przesyłam również do  Pana moją odpowiedź na artykuł umieszczony w „Nowościach” 07.10.2009 z nadzieją na umieszczenie jej w gazecie.

Obora Pana Redaktora

Drogi Panie Tomaszku (pozwalam sobie na poufałość  ponieważ jest Pan moim ulubieńcem wśród toruńskich redaktorów),poruszyło mnie Pańskie zacietrzewienie i brak poczucia humoru w artykule „Obora Pana Dyrektora” ze środy 7-go października 2009. Żal mnie za serce ścisnął, że nie rozpoznaje Pan dobrej sztuki.Jako zadośćuczynienie zrobiłam projekt "po krytyce", jak to toruńskie zwierzątka w błagalnym geście (tutaj lisek trzymający na ręku pomarańczową małpkę  w postaci szanownego Pana) proszą /noszą na rękach Pana Redaktora, aby przebaczył im i pozwolił zaistnieć na toruńskiej starówce.  Proszę zauważyć, że zajączek zaraz skoczy i popełni samobójstwo, jeśli Pan tego nie zrobi wcześniej.

Co do naszego uroczego zakątka, to moim zdaniem jest to jedna z ciekawszych ( czasowych, jako że za rok stanie w tym miejscu kamienica; dlatego też brano pod uwagę niski koszt wykonania realizacji ) aranżacji miejskich, działająca na zasadzie kontrastu z miejskim otoczeniem i odcinająca się od nudnej sztampy i oczywistych skojarzeń. Dodatkowym atutem jest rzetelne podejście do tematu i perfekcja wykonania malowidła.

Myślę, że zainteresują  Pana moje obserwacje, gdyż maluję fasady /ściany w Toruniu od kilku lat i spotykam się z bardzo pozytywnym odzewem ze strony turystów na pomysły atakowanego przez Pana dyrektora TCM. Proszę mnie oświecić i podać choć jedno nazwisko osoby, która tak intensywnie , z twórczym zapałem zajmuje się wizerunkiem Torunia i wzbudza tyle pozytywnych emocji wśród rzeszy mieszkańców za ciekawe, niekonwencjonalne podejście do tematu, poczucie humoru, i odwagę ( po tylu atakach ze strony mediów, mógłby skulić łepek i zostać n.p. dziennikarzem… to proste, prawda?)

Jeżeli chodzi o wyliczanki to: lwa, żaby, bociany, woły, krowy, dudka, węża, smoka, małpę, psa, ryby, kruki, żurawie, konie i wiele innych stworów rysowałam także na zamówienie "Nowości" (chyba bliżej tu do arki ? ) – rysunki były publikowane pod koniec lat 90-tych. Rozumiem, że nie może Pan pamiętać tamtych czasów, ale nie mogę się powstrzymać od zadania pytania: czy " Nowości" też były oborą, czy nie były? – Hamlet. Bez zwierząt nie da się żyć – ja.

Żal, że Pańska energia i niewątpliwy talent dziennikarski nie zostają skierowane na bardziej istotne aspekty życia Torunian (i ich pupili) lub wywiady z ciekawymi i zdolnymi ludźmi jak moja skromna osoba .

Zachęcam do uprawiania jogi lub słuchania muzyki relaksacyjnej.

Z wyrazami sympatii.

Malarka toruńskich obór Iwona Liegmann z Pigży.

Erata:

Taka gazeta, jaki Tomaszek B.?

Myli  Pan dwie sprawy.

Sama siebie tak uwielbiam, iż  nie wątpię że jestem ulubienicą wszystkich osób, z którymi współpracuję. Zdziwiłabym się gdyby było inaczej.Fakt to oczywisty, dlatego aż  niezręcznie mi o nim pisać – gdy ktoś wynajmuje mnie do roboty, to chce , aby robota została wykonana fachowo, profesjonalnie. Ja właśnie jestem fachowcem od m.in. malowania ścian, znam swoje  zalety i mam niezachwiane poczucie własnej wartości, nie muszę  być niczyją ulubienicą, aby dostać zlecenie, ponieważ  dobrze wykonuję swoją pracę i ludzie mnie za to cenią.

Na temat ‘ulubiennictwa’  jeszcze troszkę, może zrobić się przynudnawo, ale skoro poruszył Pan ten temat, mam prośbę.  Proszę nie dzwonić do:

- Ministra Kultury i nie pytać, czy jestem jego ulubienicą skoro w tym roku (również w 2005 roku)

dał mi stypendium twórcze,

-  Prezydenta Miasta Torunia (stypendium w 2008 i 2005)

- dyrektora Muzeum Etnograficznego, prezesa Młodzieżowej Spółdzielni Mieszkaniowej, prezesa Apatora i Energii, by wymienić bardziej okazałych zleceniodawców.

Pan dyrektor Szmak jest naprawdę ciepłą, wyrozumiałą i troszczącą się o Pańską edukację  artystyczną osobą, która cierpliwie tłumaczy zawiłości estetyczne dotyczące wizerunku miasta. Jednak zapraszam również do swojej pracowni na korepetycje, a na pewno przy bliższym poznaniu stanę  się i Pańską ulubienicą (jeśli nią jeszcze nie jestem ).

Z wyrazami najszczerszej sympatyjki.

Iwona Liegmann – ulubienica wszystkich zwierząt i nie tylko.

P.S.1

Rozbawił mnie do łez (dzięki za to!) cytowany w "Nowościach". komentarz internauty, cytuję „czuć obornikiem…”. Z tak wrażliwym powonieniem myślę,  można człowieka wynająć  do Biegu Hubertusa, niech pogania za lisem i trochę odciąży intrnet!

Załącznik – „Liegmann na pocieszenie (po przegranej w konkursie na logo 2016) zadbała o design prywatnego bloga dyrektora Szmaka”